In 1999 stond ik in de spotlights van de AVRO’S Nationale Soapacteerwedstrijd: ‘Hoop doet leven’– De (1^e?) talentenjacht op Tv mbt acteren. En wat een ervaring was dat! Als Angelien voelde ik een mix van zenuwen en opwinding: de kleding, de teksten, de eerste stap op de set. Alles was groter dan ik me had bedacht en de camera’s leken me te volgen, bij elke ademhaling. De rol gaf me ruimte om te spelen met (subtiele) emoties. Wat ik me kan herinneren, was ze een jonge vrouw die balanceerde tussen hoop en kwetsbaarheid. Ik probeerde haar innerlijke strijd zichtbaar te maken zonder teveel te theatraliseren. Wat natuurlijk niet lukte, want ik had net een theater opleiding afgerond! Tijdens de repetities besteedden we veel aandacht aan timing en oogcontact - in soaps vertelt een blik vaak meer dan woorden - en ik herinner me hoe ik werd aangemoedigd om in kleine momenten te kiezen: een trillende hand, een opgetrokken wenkbrauw, een lach die net niet helemaal echt is. Ik had al best wat spel-en toneellessen gehad, wat me hielp mijn techniek en aanwezigheid op het podium te behouden. Echter, ik nam het ook echt als een podium. Immers, dat was voor mij bekend terrein. Ook achter de schermen, bleef ik een rol spelen. We speelden in deze ‘soap’ met bekende acteurs. Ik had ooit in mijn leven al eens les gehad van Liz, en Antonie vond een van mijn repetities zelfs een beetje komisch. Dus ik voelde me wel gezien en ook een beetje gesteund. Backstage was er een warme chaos: mede-deelnemers wisselden tips uit en er hing die typische wedstrijdspanning, waarin iedereen tegelijk vriendschappelijk en gefocust was. Ik maakte snel ‘vrienden’. Mijn tegenspeler leek ontzettend op mijn beste vriend v/d dansacademie. Wat hadden we een lol! Wij hadden ook echt een grappige groep en mijn zogenaamde ‘concurrent’ was een super aardige meid! “Jij gaat zeker winnen” zeiden ze regelmatig tegen mij. Maar er was ook die constante gedachte: wat als ik faal, zodra de camera draait? Toen het moment daar was, ademde ik 1 keer diep in en liet alles los. En dat voelde bevrijdend. De juryfeedback bleef hangen. Ze zeiden: “Ze speelt mooi. Groot, maar met gevoel.” Ik, Annemarie, met mijn grote ogen, kreeg vaker te horen dat die blik het publiek (in)pakte. Een opmerking, die mijn handelsmerk nog maar eens benadrukte. De juryvoorzitter maakte tijdens de opnamedag ‘n nogal dubbelzinnige opmerking. En wat vroeger als normaal werd gezien, wordt nu al snel seksistisch. Daarmee praat ik 't niet goed, maar ik was er eerlijk gezegd niet zo niet mee bezig. Bovendien speelde hij vermoedelijk ook iets, maar dat zie ik nu pas. Toen mijn concurrente als winnaar werd aangekondigd, bleef het publiek opvallend stil. Misschien omdat ze een keer haar tekst was vergeten? Vertelde(n) ze me na afloop. Dat heb ik nooit gezien trouwens. Zo slecht vond ik het niet. Er is meer in de uitzending weggelaten, waardoor het lijkt alsof ik onwijs onsportief reageerde. Beetje pijnlijk zelfs. Antonie fluisterde nog iets van: 'Liz en ik zijn het er absoluut niet mee eens!' Maar omdat ik niet ter plekke in tranen wilde uitbarsten, zei ik zoiets van: 'Ja, maar we moeten wel sportief blijven, toch?' Ik kan tegen mijn verlies, maar niet tegen onrecht - en dat gevoel bleef knagen. Daarna ben ik vrij snel naar NYC gegaan, om te studeren aan de bekende opleiding The Lee Strasberg Theatre Institute (later is Film toegevoegd, maar die lessen kregen we al.) Daar leerde ik veel natuurlijker spelen. Achteraf zie ik mijn eigen fouten ook in deze soap/acteerwedstrijd. Nog even los van de wedstrijd/spanning. Ik nam niet genoeg achtergrond mee en hield onvoldoende vast aan de innerlijke monoloog van het personage. Ik dacht niet genoeg door en ik reageerde iets te overdreven. Die tekorten maakten sommige keuzes minder geloofwaardig. Waardevolle lessen die ik sindsdien actief heb uitgewerkt. Aan de andere kant, onverschillig spelen is niet hetzelfde als natuurlijk spelen. Of ik nu won of niet, de herinnering vervaagt. Maar wat ik wel meenam; De wetenschap dat acteren betekent-> jezelf durven blootgeven. Iets waar ik later vele malen mee werd geconfronteerd in NYC. Naast ‘in t moment zijn’ en grappig genoeg juist ‘niet acteren’. Terugkijkend voelt 1999 als een keerpunt. En dat is achteraf maar goed ook!

Hier is ‘t bewijs:

Nationale-soap-acteerwedstrijd-1999/

Bron: Schatkamer BeeldenGeluid

En nog andere leuke blog:

Hats Off

BeautyenBeweging

Even voor de duidelijkheid; ik ben toch tegen ‘n talentenjacht op Tv, waar je vaak je je rechten moet opgeven en niet of weinig betaald krijgt. Geen idee meer, hoe het toen zat. Online was er nog niet en dat maakt 't nu soms nog lastiger. Wel is t zo dat ik niet meer op de hoogte ben v/d huidige omstandigheden, zoals bijvoorbeeld op de set.

Blog opzet ook m.b.v. ai.